Week 29 van 2014 wordt afgesloten met een weekend dat in het teken staat van de Beach Challenge Kijkduin. Na het Europees Kampioenschap en Wereld Kampioenschap Cross Triathlon is de editie van 2014 weer een ‘gewone’ cross triathlon. Doch in deelnemersaantallen wordt dat niet gemerkt. Zodat de Beach Run en de zeezwemprestatietocht een dag eerder georganiseerd wordt dan de cross triathlon onderdelen.
Na de eerste mailing had ik mij meteen opgegeven voor de zaterdag en nadat eerder deze week nog een oproep om extra vrijwilligers kwam voor (NK Meerkamp in Woerden en) de vrijdag, heb ik daar ook meteen op ingehaakt.
In 2011 en 2012 stond ik als parcourswachter op het mountainbike-parcours en vorig jaar hielp ik op woensdag bij de opbouw, totdat ik weg moest voor een bijeenkomst vanwege de EYOF 2013 in De Galgenwaard. Van parcourswachten tijdens het Mountainbiken is uiteindelijk niets gekomen. Mijn moeder is 13 juli jarig en was het er uiteindelijk toch niet mee eens dat ik er dan niet bij was. Waarschijnlijk was het niet tot haar doorgedrongen toen ik er twee maanden eerder over begon en of ze de absentie vanwege de Beach Challenge een probleem vond.
Onder tropische omstandigheden wordt bus 24 naar Kijkduin genomen. Na eerst de ijsco-man bij het Vredespaleis nog even succes gewenst te hebben, bij het spelen van de 7e ronde van het Leiden Chess Tournament. Op het Deltaplein was ik niet bepaald de enige die daar was en daalde snel de strandafslag af, naar de verzameltent met de Gotscha Beachclub als goede buur.
Om me ruim op tijd te melden bij Marja Blaauw en Maarten Witteveen. Ik was ingedeeld op de water- en sponspost nabij strandafslag 7 en het duurde niet lang voor we met een deel van de ploeg alvast erop uit gestuurd werden. Met start van 5 kilometer om 19:00 uur en 10 kilometer om uiteindelijk 20:00 uur zouden we de ruime tijd goed kunnen gebruiken om de post op te kunnen leveren en de deelnemers van water te kunnen voorzien.
Het opbouwen van de tafels en plaatsen van de hekken was vlot gedaan, maar het vullen van twee jerry-cans en de sponsbak kostte relatief veel tijd. Daarvoor gebruikten we de openbare waterkraan. Die kunnen we niet gedurende het evenement voor onszelf opeisen, waardoor het vullen regelmatig onderbroken werd.
Zodra alles gereed stond kwam er versterking voor de bediening: het aanreiken van de gevulde bekertjes water en de sponzen. Vanaf het moment dat de deelnemers passeerden kon ik daardoor concentreren op het vullen van nieuwe bekertjes, zodat de aanreikers niet mis zouden grijpen. Daarbij viel één jerry-can aanvankelijk uit, want het open draaien van het kraantje had weinig effect. Tijdens de twee passages van de vijf kilometer-deelnemers gaf dat geen problemen, maar later bij de tien kilometer was het in bepaalde fase best spannend. Maar toen kreeg ik assistentie van een opgeheven post, die met de defecte jerry-can tegelijkertijd op alternatieve wijze ging inschenken.
Die post was opgeheven, doordat de organisatie besloten had de 10 kilometer in te korten. In plaats van rechtsaf de klim van de Savornin Lohmanberg te pakken werden de deelnemers nu meteen het strand opgestuurd.
Nadat de laatste deelnemer gepasseerd was, werd er vlot opgeruimd en ook de vuilophaaldienst van de organisatie was er voor je het in de gaten had. Daarna volgde ontspannen terugkuieren naar de verzameltent, om onder het genot van een pasta-maaltijd en een drankje in goed gezelschap na te kaarten.
kilometervreter 