De derde zondag van oktober stond de afgelopen drie jaar in het teken van deelname aan de Amsterdam Marathon. Toch wel de marathon der marathons, voor zover ik aan marathons deelgenomen heb. Amsterdam-Hoorn en de Geuldalmarathon waren qua parcours ook parels, maar de totale entourage maakt het Amsterdamse evenement compleet.

In 2011 ging de Marathon verrassend comfortabeler dan in 2007 en in 2012 was er een uitvoering om in te lijsten, met aflopende vijf-kilometertijden in de tweede helft. Vorig jaar – editie 2013 – miste ik vooraf de focus en de daarbij gebruikelijke symptomen, in vergelijking met de eerdere edities. Dit kwam tot uiting in het niet vooruit te branden zijn vanaf de start in het Olympisch Stadion, om na ruim zeven kilometer te laat terug te zijn nabij het Stadionplein, om nog linksaf het parcours op te mogen. Als compensatie kreeg ik het aanbod om op de halve te starten. Drie uur later. Maar het zat er die dag vorig jaar gewoon niet in en ben huiswaarts gegaan.

Bij aanvang van het jaar 2014 had ik te maken met het herstel van een eerste graad brandwond aan het rechteronderbeen. Een herstel die januari en februari in beslag nam, waardoor er geen sprake kon zijn van optimaal trainen. Amsterdam 2014 kwam niet in het vizier. Wel lukte het de Kennedymars van Sittard binnen de twaalf uur te proppen, waarmee een resultaat bereikt is, waarmee je weer een poosje voorzien bent. Focussen op een volgend evenement kwam niet helemaal van de grond. Zelfs niet ten gunste van het NK Masters. Mede doordat de aandacht vooral ging naar van alles proberen om uit de bijstand te blijven. Qua trainen draaide het vooral om: gewoon ‘domweg’ kilometers maken en daar vooral veel plezier aan beleven. Daarnaast is er meegewerkt aan enkele parels van evenementen, zoals:

• Leiden, Den Haag en Eindhoven Marathon,
• ECCC; Europa Cup Atletiek voor clubteams,
• NK Masters 1 dag,
• Beach Challenge Kijkduin,
• Triatlon Almere.

Derde weekend oktober 2014

Ondertussen staat er voor het derde weekend van oktober mooie compensatie op het programma voor het gemis van de Amsterdam Marathon: zaterdag is er omgang met Priscilla, waarbij er alvast een voorschot genomen wordt voor haar twaalfde verjaardag op 30 oktober. Een bezoek aan Sea Life staat op het programma. Naarmate einde van week 42 nadert wordt duidelijk dat er ook nog eens een Street Art Festival georganiseerd wordt aan de Boulevard van Scheveningen over het gedeelte tussen Carlton Beach Resort en Beelden aan Zee. Tijdens de donderdagavondtraining zie ik dat ze de tentjes aan het opbouwen en de evenementsherkenningsvlaggen aan het plaatsen zijn.

Tijdens de training van vrijdag namiddag zie ik de eerste contouren en schetsen ontstaan op het trottoir van de boulevard. De eerste tent staat niet ver voorbij de eerste kiosk, gezien vanaf het Carlton Beach Resort. Na het passeren van Sea Life volgen er nog twee tenten met artistieke aktiviteiten. Bij de laatste wordt de indruk gewekt dat het trottoir ter voorbereiding volledig wit geschilderd is, wat vervolgens eerst zal moeten drogen. Op zaterdag – als Priscilla erbij is – wordt duidelijk dat daar een wit zeil uitgerold is en op vrijdag van een verf-absorberend laklaag voorzien is.

Omgangszaterdag met bezoek Sea Life

Voor Tilburg staat deze periode vooral in het teken van het op spectaculaire wijze onder het spoor schuiven van een nieuwe stationshal, die gedurende de afgelopen maanden aan de huidige achterzijde van het station op braakliggend terrein gebouwd is. Het door de NS geregelde vervangende busvervoer tussen Breda en station Tilburg Reeshof verloopt vlot. De door de buschauffeurs te rijden route was over het te rijden traject voorzien van markeringsborden. Op station Reeshof was de parkeerplaats een duidelijke op- en uitstapplaats, waar de bushalte aan de Reeshofweg dat in het verleden niet was. Doordat er niet consequent aan één zijde gestopt werd.

Priscilla werd ontvangen met de boodschap dat we iets leuks gingen doen, vanwege het uitzicht op haar verjaardag. Ze had in juni bij het passeren van Sea Life al aangewezen dat ze daar wel graag naar binnen wilde, maar die hint gaf ik haar nog niet. Bij het bereiken van de andere zijde van het spoor naar de bushalte kwam dan ook de eerste poging tot onthulling: “gaan we naar Toverland?” Eenmaal in de trein ontstond er een conversatie over gouden eieren, waardoor een dame aan de andere zijde van het pad zich geïnspireerd voelt vier gouden eieren uit haar tas af te staan. Als je bedenkt dat Priscilla van mij ook nog eens een hele stapel boerderijdieren ontvangen heeft kan de aanvang van de dag niet meer stuk en lijkt het opvallend vaak zessen gooien door mij tijdens een spelletje Mens-erger-je-niet, op weg naar een vlotte overwinning geen probleem voor haar te zijn. Maar op het allerlaatste moment gooit ze haar creativiteit in het spel en weet zelf toch nog te winnen.

Na het bereiken van Den Haag Centraal Station duurt het niet lang voordat oma er ook is, waarna met tramlijn 6 en buslijn 22 halte Scheveningseslag bereikt wordt. De Scheveningseslag afdalend met fraai skyline op achtergrond komt er een man naar me toe met de vraag waar hij zijn auto kwijt kan. Ik vertel: “sleutel in het contact laten zitten en deuren van het slot laten en het is zo gepiept”. Waarna ik hem de weg wijs naar de parkeerplaats aan het Zwarte Pad en de parkeergarage aan de Zwolsestraat. Later komen we het gezin in Sea Life tegen en vertelt hij een parkeerplaats vlakbij het Kurhaus gevonden te hebben.


In Sea Life worden we verrast door wat er geboden wordt. Vele soorten anemonen, kwallen, zeepaardjes en otters zijn een greep uit het assortiment en in de filmzaal wordt een interessante documentaire vertoond. Na het bezoek aan Sea Life is het goed vertoeven onder een stralend zonnetje bij strandtent Mood Beach, waar ik pakweg een maand eerder m’n eerste kennismaking met Vedett ondervond, de witbier-versie van Duvel. Toen ik daar samen met mijn moeder iets nuttigde. Vervolgens gingen we geleidelijk richting Tilburg afreizen, waarbij Priscilla’s oma ons zou vergezellen. Op die manier hadden we wat meer tijd in Tilburg en zou het voor mijn moeder niet een kwestie zijn van vele uren achtereen reizen. Later bij Melati Dua schoof de moeder van Priscilla aan, zodat Priscilla op haar gemak d’r bord kon leegeten. Daarna ging ook de vierde reisetappe van deze dag soepel, om niet al te lang daarna weer bomen te gaan zagen.

Zondag

De zonnige zondag met zo’n 20 graden op het programma kon weer in het teken staan van een training, waarbij er wel rekening gehouden moet worden met het feit dat er nog de laatste puntjes op de i gezet moet worden ter voorbereiding van de tweedaagse-sessie Sollicitatie-module, die op maandag en dinsdag op het programma staat. Qua eten was ik voorzien, want er staat nog een bak rijst-ui-knoflook-rode-peper-aubergine-andijvie in de koelkast. Doch onderweg kom ik op het idee een groentesoep te maken, waarvoor ik de ingrediënten bij Albert Hein zou gaan halen. Waardoor de andijvie voor de maandag weer op het programma staat.

Het is tegen half elf als de training aangevangen wordt. Bij het naderen van het twee kilometerpunt dringt een steekproefsgewijze dopingcontrole zich aan. Mijn laatste echte sollicitatiegesprek was bij Madurodam. Niet om als miniatuurversie van de Reus beschikbaar te zijn, maar voor een functie in de horeca. Het is de tweede keer dat ik daar aanklop en dankbaar gebruik maak van de dopingcontroleplaats. Na Madurodam volgt de afdaling over de Haringkade richting Westbroekpark, waar op de grasweide in verschillende varianten gerecreëerd wordt. De ijskar staat er bij deze eerste passage nog niet.

Na het Westbroekpark volgt het voetpad langs de Nieuwe Parklaan, om nabij het Circustheater het hoogste punt van het parcours van vandaag te bereiken. Met 17 meter boven zeespiegel ligt het hier 5 meter hoger dan op het voetpad achterlangs Carlton Beach Resort. In totaal worden er 78 hoogtemeters overwonnen tijdens deze training. Via de Gevers Deynootweg en een stuk Zwarte Pad wordt een fraai panorama vanaf het voetpad en daarna een goed gevulde ontbijtzaal van het Carlton Beach Resort bereikt en gepasseerd.

Op de boulevard worden de prachtige getekende en geschilderde schetsen vanwege het Street Art Festival zichtbaar. Het zag er allemaal indrukwekkend uit, maar het zag er niet naar uit dat iedere deelnemer de getekende contouren op deze zondag geheel met kleur gevuld zouden krijgen. Waarmee duidelijk wordt dat je met dit soort projekten in ploegen moet werken, zodat er 24 uur per dag getekend of geschilderd wordt. Om het maar af te kunnen hebben tegen het einde van de zondag.

Qua drukte is het te doen. Er is voldoende ruimte om afstand te houden tot andere bewegende mensen. Wandelend, rennend, skatend, fietsend of rijdend in een mobiel. Waarbij er nauwelijks geanticipeerd diende te worden.

Eenmaal op het havenhoofd wordt de kracht van de wind duidelijk en komt tot uiting doordat een lading zand langs het gezicht schuurt. Er stond voldoende wind om een scenario zoals ik die in mei 2008 aantrof weer mogelijk te maken.

Route van bal

In mei 2008 maakte ik een retourtje Katwijk. Op de heenweg over het duinfietspad en op de terugweg over het strand tot aan het Zwarte Pad. Terwijl ik daarmee bezig was, was er een jongeman op het stranddeel Wassenaars Slag aan het voetballen in het bijzijn van zijn ouders. Totdat hij de controle over de bal verloor. Vanaf dat moment begon de bal over het strand richting Katwijk te rollen, gestuwd door de wind.

Hij rende achter de bal aan, maar de bal rolde met een iets grotere snelheid dan de jongeman rende. Inmiddels had ik al een paar honderd meter op het strand afgelegd, na het raken van Katwijk terug richting Scheveningen, toen ik een donkere stip op het strand zag en een stuk verder de eigenaar die er achteraan rende. Waarmee voor mij duidelijk werd dat er een bal op me afkwam en dat ik mijn keeperstalent even naar boven diende te halen. Ik stopte de bal met mijn voet, waarop de bal met een boog zo’n 20 meter terug weer op de grond stuiterde. Om de bewegingssnelheid van de bal te illustreren.

Nadat de bal overhandigd is kon de eigenaar het bij het Wassenaars Slag wachtende thuisfront op de hoogte brengen van de hereniging. Even liet ik het tempo vieren om de jongeman de kans te geven aan te haken, voor het geval hij een gangmaker nodig had tijdens de terugweg. Maar er werd niet aangehaakt, waarop ik de pasfrequentie weer opvoerde. Onder protest van een meeuw die mogelijk in mijn oren krijste, omdat er iemand op achterstand aan het geraken was. Ik bleef wel het gehele traject in de gaten houden of er beweging in bleef, totdat ik de mensen zag die mij zagen als de man die de bal tegenhield. Daarmee wist ik dat het definitief goed zat.

Vervolg zondagstraining

Een unieke gebeurtenis, waar je wel eens aan herinnert wordt, wanneer het weer eens stormt. Terug van het havenhoofd volgt er een stuk Boulevard tot aan de Keizerstraat met de wind in de rug. Via een rustige karakteristieke Keizerstraat wordt eerst nog een stuk Willemstraat en Scheveningseweg aangehouden, voordat koers gezet wordt richting Waterpartij en Indisch Monument. Er volgt een tweede passage door het Westbroekpark, waarbij het grasveld er verlaten bijligt. De ijscoman is inmiddels aan zijn ijsverkoop begonnen. Na deze tweede passage van Westbroekpark steek ik de Nieuwe Parklaan over, maar dat wordt niet afgerond voordat een gezin bij mij nog even de weg naar het strand nacheckt. Via de Badhuisweg bereik ik het voetpad van de Nieuwe Scheveningse Bosjes, waar het met de herfstkleuren inspirerend fraai is.

Aan de overkant van Madurodam ten opzichte van tegen elven bereik ik voor de tweede keer het Hubertusviaduct, om via de flanken van de Scheveningse Bosjes af te dalen naar de Albert Hein Archipelbuurt. Met enkele lege schappen tref ik daar niet alle ingrediënten aan die ik wil hebben en besluit daar niets mee te nemen, via de vestiging aan de Elandstraat uit te kuieren en verontschuldig me bij de kassière. Ik kan ook steeds genieten van het trajekt over het Nassauplein, gevolgd door Burgemeester de Monchyplein. Bij de Albert Hein vestiging aan de Elandstraat tref ik de ingrediënten aan die ik nodig heb en sluit ik af met het nuttigen van een bak koffie. Hierbij ontstaat er een leuke, gezellige conversatie met enkele mensen die er aan de tafel zitten.

Eenmaal thuis is het genieten van aantrekkelijke voetbalwedstrijden en kan er aan de soepbereiding begonnen worden. Voor de laatste puntjes op de i ter voorbereiding voor de maandag wordt de wekker om zes uur gezet. Zodat er uitgeslapen en dus vlotter gewerkt kan worden.