Medio januari was het nog de vraag wanneer er weer probleemloos snelwandeltrainingen afgewerkt kon gaan worden. De rechterknie was gevoelig.

Datzelfde probleem was er ook na een dagje Startbureaufunctie op 31 mei 2015 bij wsv Haaglanden. Tijdens die dag ontstond een gevoelige rechterknie. Ik diende destijds af te melden voor het NK Masters, want daarvoor kreeg ik de hinder niet op tijd weggewerkt. Maar Den Oever – Leeuwarden ging vervolgens overtuigend probleemloos.

In de laatste dagen van 2015 lag de nadruk op schaaktechnisch voorbereiden vanwege deelname aan een toernooi in Schwäbisch Gmünd van 2 t/m 6 januari. Waardoor er geen echte kilometers gemaakt werden. Hoe belangrijk het is om dit wel te doen werd tegen het einde van de eerste dag van 2016 duidelijk met beginnende symptomen.

Ontspannen, ongeforceerd wandelen, lettend op de correctie afwikkeling en voorzichtige strekking was het devies. Kortere passen dan gebruikelijk om er zeker van te zijn dat er met de strekking niets geforceerd wordt. Ook met trap op en trap af diende echt de optimaal correcte houding aangehouden te worden. Waarbij je merkt dat de knie steeds een beetje sterker wordt.

De SGWB-winterwandeltocht over 20 km vanuit Austerlitz gaf het effect van een steeds sterker wordende knie een boost, waarna er op 7 februari weer een snelwandeltraining uitgeprobeerd werd. Dit ging dusdanig, dat ik kon gaan informeren of ze bij het NK Indoor Meerkamp en Masters in Apeldoorn nog vrijwilligers nodig hadden.

Waar ik op zaterdag van 9 tot 6 in de Materiaalploeg en tijdens het snelwandelen draaide en op zondag van 9 tot 6 bij het polsstok hoogspringen stond. Met name de stapbewegingen die tijdens de taken bij het polsstok hoogspringen uitgevoerd dienden te worden gaven weer een extra impuls de goede kant op. In zijn totaliteit was het in Apeldoorn een grandioos weekend.

Na een serie preventieve hersteltrainingen volgde op 27 februari en op 9 maart duurtrainingen snelwandelen van respectievelijk 3¼ uur en van 4 uur. Waarmee het licht voor deelname aan de Internationale Uurwedstrijd op groen kon.

Lentewandeltocht bij wsv Zwanenveld
Deelname aan de Lentewandeltocht stond al langer in het vizier voor wat betreft de 40 kilometer. Met de uurwedstrijd op zondag zou een kortere afstand wel mooi genoeg zijn, waardoor de keuze op de 25 kilometer viel.

Om zo vroeg mogelijk in Nijmegen te zijn koos ik voor de trein die even na half vijf vanaf Den Haag HS ging vertrekken. Om die te halen trok ik klokslag 4 uur de deur achter me dicht om door een stad waar het uitgaansleven juist ten einde liep naar het station te wandelen. De sfeer was aangenaam, waarmee de gezelligheid deze dag vroeg begon. Na overstappen in Rotterdam Centraal, Breda en Nijmegen werd elf over acht het perron van station Nijmegen Heyendaal betreden.

De kilometers naar het startbureau waren meteen aangenaam. Lekker rustig zo vroeg op de zaterdag en meteen in de nabijheid van bos- en heuvelgebied. Dat kon je ook ruiken. Dat de accommodatie van voetbalvereniging Orion op de route lag, kwam voor mij goed van pas. Waarna het startbureau vlot bereikt werd via de Groesbeekseweg en vervolgens de Panovenlaan. Op het startbureau trof ik Gonny Leijtens aan, die nog even wachtte met starten op de 10 kilometer. Na inschrijven en een bakkie om even de tijd te nemen om bij te praten ging ik op weg over een route waarmee ik vele prachtige hoeken van het Rijk van Nijmegen te zien kreeg.

Groene delen van Nijmegen, Berg en Dal, Heilige Landstichting, Beek, Ubbergen. Parkachtige wijken, rustieke bossen in de glooiingen van de stuwwallen van de ijsstijd met daarbij behorende spectaculaire afdalingen en pittige, lange klimmen wisselden elkaar harmonieus af.

Een eerste controlepost was op bijna 4½ kilometer. Een tactisch punt, omdat kort na deze controle de 10 km zich afsplitst van de 15, 20, 30 en 40 kilometer. Deze langere afstanden zouden dezelfde controlepost nog eens aan doen, om tenslotte met het traject van de 10 km mee te gaan.

Wat er geboden werd klonk goed: soep, worst. Maar daarvoor was het nog te vroeg, want ik had goed ontbeten.

De tweede controlepost was bij een binnenrust in Beek: café De Witte. Maar de controleurs staan buiten.

Met mijn transpireren is het onverantwoord om een binnenrust op te zoeken. Dat zou alleen kunnen als ik daar meteen droge kleding aantrek. Dat heb ik wel bij me, maar dat setje is bedoeld om aan te trekken als ik de tocht voltooid heb. Ik liet mijn controlekaart knippen, heb enkele foto’s gemaakt van de omgeving van het café en ben verder gegaan.

De derde controlepost was dezelfde als de eerste, waarbij ik voor de soep en een rookworst ging. Het was een buitenpost en dan is het veilig en aangenaam om even de tijd te nemen iets te nuttigen.

Het slotakkoord ging met een lus langs het terrein waar Camping De Kwakkenberg jaren de locatie had. Gevolgd door een lusje Berg en Dal en een grote lus door het bos en over de glooiingen, grenzend aan de Heilige Landstichting. Met een aaneenschakeling van schitterende plaatjes.

Na binnenkomst en afmelden werd het nog eventjes gezellig nakaarten met Irene Zollner en Gonny Leijtens.

Internationale Uurwedstrijd
Tijdens de prijsuitreiking kwam ter sprake dat deze uurwedstrijd van 25 jaar geleden voor Wilfried van Bremen zijn allereerste snelwandelwedstrijd betekende. Hierdoor ging er bij mij ook een lichtje branden. 25 jaar geleden – 17 maart 1991 – was voor mij ook een bijzondere editie. Een editie waarbij ik op de Neneijtobaan na 5200 meter gediskwalificeerd werd. Omdat ik mijn knie niet kon strekken conform de ideeën van de snelwandeljuryleden. Ik kan me nog de reacties herinneren van hen die het daar niet mee eens waren. Zelf kon ik me bij de situatie neerleggen. Enkele weken voor die wedstrijd was er griep en de oefeningen van destijds waren niet toereikend om garant te staan voor kniestrekking. Dat laatste is een conclusie nadat de techniek door de scholing bij av Unitas wel in orde kwam.

Op 17 maart 1991 werden de tijden van de 1.000m (5’31”), de 3.000m (16’48”) en de 5.000m (28’19”) genoteerd. Ik dacht dat ze niet zouden tellen en kende gloriemomenten vanwege langzamere persoonlijke records die er in 1993 en 1994 in Amsterdam op de 3.000m gewandeld werden. Maar de tijden van 17 maart 1991 zijn in het grote snelwandelboek terecht gekomen en dus niet geschrapt.

Voor die prijsuitreiking was er een wedstrijd die gecontroleerd en zonder problemen gewandeld kon worden. Tijdens de wedstrijd zocht ik een uitgangspunt en die vond ik met het afleggen van zes ronden in 19’48”. Zien of de volgende zes ronden in een zelfde tijd afgelegd kon worden. Die gingen in 19’52”. Tijdens mijn dertiende ronde vertelde Gerrit de Jong dat ik er nog wel vier kon afleggen. Maar ik wist dat het er vijf zouden kunnen worden, doordat ik de ontwikkelingen controleerde. De derde serie van 6 ronden ging sneller, want ik was het 7200 meter punt gepasseerd zodra de toeter voor het ingaan van de laatste minuut klonk. Om op 7341 meter uit te komen.

Na de wedstrijd was het gezellig nakaarten, voordat de prijsuitreiking begon. Om daarna nagenietend huiswaarts te gaan. Middels wandeling naar station Dordecht, treinreis naar Den Haag en tramrit naar huis. Om daar de wedstrijd PSV – Ajax te kijken.

Foto-album