Link naar diverse foto-albums, parcoursschets, informatie over de tocht vooraf zijn onderaan in dit verslag te vinden.

Zaterdag 27 oktober 2018 kon ik er een dagje Wandelen in Friesland van maken, doordat mijn tegenstander in de 1e ronde van de bekercompetitie bij Schaakgenootschap DD verhinderd was. Op de terugweg van Zevenaar ontving ik het bericht over de loting en de speeldag van deze eerste ronde, gepland op 27 oktober. Een dag later ontving ik het bericht van de tegenstander dat duidelijk maakte dat ik kon gaan wandelen.

Een blik op de kalender en deze informatie vergelijken met het schema van Werken aan het Spoor zorgde ervoor dat ik steeds enthousiaster werd voor de 1e winterserietocht van de FLAL. Een organiserende vereniging waar ik als inwoner van Almere met grote regelmaat naar afreisde. Vorig seizoen waren er wel voornemens om deel te nemen, maar mijn fysieke gesteldheid maakte het ernaar dat het niet op te brengen was om naar het noorden af te reizen.

Nu gaat het er eindelijk van komen. Nog steeds geen half jaar na een periode dat 400 meter wandelen een hele opgave was ontstond er aanvankelijk het idee om de 40 kilometer te doen. Met het oog dat je de tijd hebt om tot half zeven binnen te komen en met het gegeven hoe de twintig kilometer vanuit Zevenaar vorige week verlopen is.

Op de fiets naar de start

De vorige deelname aan een wandeltocht van de FLAL was als inwoner van Deurne-Antwerpen. Desondanks kwam ik toen op de fiets naar Harkstede in november 2005. Doordat ik een logeeradres had in Groningen, waar ik een weekend verbleef voor een wandeltrainingsweekend. Een trainingsweekend waar de winterserietocht over 50 kilometer vanuit Harkstede deel van uit maakte.

Met de trein

De wekker was om 4 uur gezet, met de bedoeling kort na vijven op mijn gemak richting Den Haag Centraal te wandelen, waar de trein naar Leeuwarden om 6.03 uur zou gaan vertrekken. Geschoren, gefatsoeneerd en voorzien van een kwartet gesmeerde stevige bruine boterhammen. Ik was voor de wekker wakker, waardoor de buren er niet zoveel van gemerkt zullen hebben.

Al wandelend naar het station begon ik me wel te realiseren dat het wandelen van 40 kilometer niet persé nodig zou zijn. 25 kilometer wandelen is ook prima. Er is geen haast met de opbouw der kilometers. Bovendien kan er dan bij daglicht terug naar huis gereisd worden.

In Heerenveen betrad ik het centrum tegelijkertijd met de wagen van de Vlaamse Frietkar, terwijl lichtdecoratie met de opkomende najaarszon, heldere lucht en bijna volle maan helemaal tot zijn recht kwam. Er zijn geen foto’s in deze fase gemaakt, want ik moest door. Een van de dubbele boterhammen had ik in de trein vanaf Meppel genuttigd. Om vier uur al ontbijten heeft geen zin. De spijsvertering doet dan zijn werk.

Sportcafé Abe Lenstra Stadion

In het sportcafé hoefden de medewerk(st)ers zich niet af te vragen: „Zullen er mensen komen?” Want die waren er volop. Desondanks kon ik binnen tien minuten na binnenkomst op pad gaan met de routebeschrijving van de 25 kilometer. De openingskilometers voeren langs enkele sportparken om zo bij recreatiegebied De Heide uit te komen.

Recreatiegebied De Heide

Na het verlaten van dit recreatiegebied is er een kleine routewijziging uit respect voor een begrafenis, waardoor de koffie- en theepost in Oudeschoot iets eerder bereikt wordt.

Vanuit Oudeschoot voert een tunneltje onder de A32, waarna Oranjewoud het trajectthema wordt.

Oranjewoud

Colletje in Oranjewoud

Prachtige bospaden waarbij de herfstkleuren en -geuren tot hun recht komen worden harmonieus afgewisseld met wandelen over gras in combinatie met strakke vergezichten.

In De Knipe is er het gelijknamige café waar een prima groentensoep geserveerd wordt, rijk aan gehaktballetjes. Hierdoor kan ik mijn overgebleven dubbele boterham bewaren om in de trein te nuttigen tijdens de terugreis. Het kiezen voor de 25 kilometer in plaats van de 40 maakt dat ik tijd kan maken voor het nuttigen van zo’n portie soep.

Caférust Knipe

De laatste kilometers voeren terug naar het Oranjewoud, vanwaar de 25 kilometer terugkeert richting het Abe Lenstra Stadion onder genot van strak helder-blauwe lucht en de 40 en 50 nog een extra lus voorgeschoteld krijgen, waar deze wandelaars voor naar Heerenveen afgereisd zijn.

Geen stoel om op te zitten

Finish in zicht

Tijdens deze slotkilometers wordt tevens ondervonden dat ook voor het gevoel de 25 kilometer oké is voor vandaag. Na binnenkomst volgt er nog een wandeltraject via het winkelcentrum naar station Heerenveen over bijna twee kilometer, waarvoor niet bijbetaald hoeft te worden.

Om 15u32 heb ik de trein dat mij rechtstreeks aflevert op Den Haag Centraal, twaalf uur nadat ik er vertrokken ben. Maar niet voordat er onderweg genoten is van de fraaie schilderijplaatjes. Door Overijssel, over de IJssel, door Flevoland en dan vooral de Oostvaarderplassengebied. Maar ook de strakke heldere plaatjes op het traject van Schiphol naar Den Haag mogen er zijn.

Vanuit de tram op weg naar Albert Hein kom ik nog enkele schakers tegen die juist het Nationale Schaakgebouw verlaten hebben, waardoor er over en weer verslag gedaan kan worden van de activiteiten van vandaag.

Informatie
route 25 kilometer | mijn foto-album

FLAL | Informatie over tocht vooraf | Sportstad café

Verslag Berend Pol | Foto’s Francis en Berend Pol

Zaterdag 20 oktober ouderwets volop kunnen genieten van een aaneenschakeling van schilderijplaatjes tijdens de tweede WS’78-serietocht van het seizoen 2018-2019. Deze zaterdag vanuit Zevenaar, oftewel: Tocht door de Liemers.

Het is nog geen half jaar geleden dat 400 meter aan een stuk wandelen een hele opgave was. En iets meer dan een half jaar geleden dat ik tijdens de jubileumtocht vanuit Maarn na 10 kilometer op de bus kon stappen, omdat het niet meer op te brengen was. Terwijl de 25 kilometer vanuit Castricum een week later wel uitgewandeld werd. Vraag alleen niet hoe.

Kort na Castricum is er onderzoek gestart, hartritmestoornis geconstateerd en zijn er voorbereidingen getroffen om cardioversie te kunnen ondergaan. Waarbij twee electroden op je lichaam geplaatst worden om je lichaam een boost te geven.

Door de toediening van cardioversie werd hartritmestoornis opgelost, waarna er aan revalidatie gewerkt kon gaan worden: wandelen in veilige, ontspannen hartslagzone en dat voelde aan als een bevrijding. Een MRI-scan eind september laat zien dat het hart volledig herstelt is en dat er geen schade is overgehouden aan de periode van rondlopen met de hartritmestoornis.

Met dit gegeven en het verloop van de revalidatietraining is deelnemen aan de 40 kilometer nog geen optie. Maar de 20 km op het programma betekent dat er toch op het kaliber WS’78-parcours gewandeld kan worden. Zonder tijdsdruk en met de ruimte om hier en daar foto’s te maken op het parcours.

Ik geniet ook van het vroeg opstaan en in alle vroegte vanuit huis door de stad van Den Haag naar station Den Haag Holland Spoor wandelen. Waarmee ik voor een treinroute kies met twee overstappen: een overstap op Amsterdam Centraal met ruime overstapmarge en overstap op Arnhem Centraal met riskante overstapmarge. Met vertrek uit Den Haag HS om 6.03 uur kan ik veilig op tijd in Zevenaar arriveren, ook al zou het bij de riskante overstapmarge misgaan.

In Arnhem wordt de aansluiting met de trein naar Zevenaar gemist, waardoor er gelegenheid ontstaat om twee oud-bekenden te zien en spreken op het traject van Arnhem naar Zevenaar, Zalencentrum Staring wordt bereikt op het moment dat de grote horde wandelaars al op pad is.

De rust waarmee de twintig aangevangen kan worden mag er zijn, waardoor er volop genoten kan worden van wat er te zien is en er belangrijk goed gereageerd kan worden op het verkeer dat sporadisch tegemoet rijdt, of van achteren nadert.

De lage waterstand zal een rol gespeeld hebben dat de schoenen schoon bleven, ploeteren en glijpartijen door modder uitbleef.

Bij de soeppost lees ik het bericht dat mij op 3 november een mooie klus op het schaakbord te wachten staat, vanwege de volgende ronde van de KNSB-competitie. In deze competitie maak ik dit seizoen mijn debuut, waarbij er drie KNSB-competitieronden samen vallen met een serietocht van WS’78. Deze drie zaterdagen ben ik beschikbaar voor het team. Daar tegenover staat dat ik in Klarenbeek gewoon weer kom helpen en daarvoor een vrije ronde neem tijdens de 7e editie van het Best of the West toernooi, georganiseerd door schaakvereniging Amsterdam-West. Een toernooi waar ik vorig seizoen in de B-groep gedeeld eerste werd.

Kort na de soeppost splitsen de afstanden zich en gaat de 40 kilometer nog een fraaie lus tegemoet in de richting van Spijk, waar de Rijn ons land binnenkomt.

De route van de twintig leidt meteen terug richting Pannerden om onder het genot van de wijde blik de Oude Rijn op te zoeken. Waarbij aan de horizon de Veluwezoom te zien is. Bij het naderen van de Oude Rijn biedt de parcoursbouwer twee opties:

• variant met gebruik van trekpontje,
• variant over fietspad.

Het commentaar op het nieuws over de extreem lage waterstand, waar de reguliere veerponten problemen van ondervinden is mij niet ontgaan. Waardoor ik besluit de variant over het fietspad te kiezen en vanaf de brug over de Oude Rijn fraai uitzicht heb over dit riviertje in beide richtingen.

Bij de fruitpost sprak ik een koppel – beiden oud-crewleden van WS’78 – die wel kozen voor een poging met het trekpontje. Zij vertelden dat het pontje niet van zijn plaats te trekken was.

Na de fruitpost is er nog ruim vier kilometer af te leggen, waarbij het naderen van kerst even aandacht krijgt: een veld met groepen kerstbomen van verschillende leeftijdcategorieën wordt gepasseerd.

Na het betreden van Zevenaar gaat de slotkilometer door een mooie groenstrook langs de spoorlijn, alvorens zalencentrum Staring te bereiken.

Hier is het nog even nakaarten alvorens er uitgewandeld mag worden naar station Zevenaar, om een vlotte, ontspannen treinreis aan te gaan. Op weg naar Den Haag. Vanwege de werkzaamheden voorbij Utrecht via Amsterdam Centraal.

Informatie over WS’78 | Parcoursschets | Complete foto-album

Informatie vooraf over Tocht door de Liemers

Andere Verslagen
Mari Smits

Foto-albums
Roland Weyers | Ineke Gerritsjans | Mari Smits | Bertus Meurs