Het weekend is begonnen met het ontmoeten van een dame in de lift, die haar sporen in het schaakwereldje verdiend heeft.

Voor zaterdag 30 november stonden enkele interessante, meestal goed bezette rapid-toernooien op het programma. In Woerden, Spijkenisse en in Mook.

Betrokkenen van de organisatie en enkele deelnemers ben ik regelmatig tegengekomen tijdens toernooien in het oosten van ons land. Daarnaast heb ik in augustus enkele prachtige routes gewandeld vanuit station Mook-Molenhoek, waardoor het me wel leuk leek om daar ook een schaaktoernooi te spelen. Zo is de keuze zonder enige twijfel gemaakt om in Mook mijn debuut te maken tijdens de 29e editie van het Kiste Trui Toernooi.

Kiste Trui is een thema uit de 80-jarige oorlog. Tijdens de veldslag met de Spanjaarden werd de krijgskas van de Nassaus verstopt in een moeras. De dame Kiste Trui deed pogingen om de krijgskas op te graven, wat nimmer lukte.

De reis naar Mook is een comfortabele in temperatuur-bestendige kleding, waarbij het prettig is na de treinreis nog een kleine 2 kilometer te kunnen wandelen naar ’t Moks Café. Langs het natuurgebied waar de Heumense en Mookse Schans te vinden zijn. Verdedigingsschansen die aangelegd zijn na de 80-jarige oorlog.

Bij het station zag ik al oud-LSG-er Ornett Stork, die het toernooi zal gaan winnen. In ’t Moks Café sprak ik meteen anderen, die ik eerder tijdens rapidtoernooien in deze regio ontmoet heb. Ornett en een oud schoolgenoet sloten zich aan, waarna de aanlooptijd naar aanvang van de eerste ronde vlot voorbij ging.

Een bijzonder aspect van het Kiste Trui toernooi is dat iedere deelnemer een startscore krijgt, afhankelijk van je rating. Op die manier wil de organisatie bereiken dat je zoveel mogelijk tegen iemand van eigen speelsterkte speelt. De hoogste categorie startte met 5 punten. Zelf zit ik in de categorie die met 2 punten begint.

In de eerste ronde mag ik op herhaling tegen Byron Eekhout van sv Mook. Tijdens het Bevrijdingstoernooi in Wageningen trof ik Byron in de vierde ronde en kon ik zijn Hollandse aanpak effectief weerleggen. Opnieuw komt het Hollands op het bord en zit ik in de beginfase eigenlijk niet goed in de partij.

Er gaat een pion verloren en na terugveroveren nog een. Maar dan zie ik de mogelijkheid zijn loper in te sluiten. Zijn loper gaat in doos, maar er staan vier zwarte pionnen tegenover niet één op de koningsvleugel.

Ik vind een mataanval, dat Byron ternauwernood weet te neutraliseren. Hierna moet ik zien dat de zwarte pionnenketen aan de koningsvleugel verbrokkelt. Met terugofferen van een paard lukt dit. Waarna de partij remise gehouden kan worden, want zijn koning wordt gedwongen een promotie-kandidaat te blokkeren.

Tijdens de tweede ronde tref ik opnieuw een bekende tegenstander. Frans Nijenhuis, penningmeester van UVS trof ik tijdens het Jubileumtoernooi van zijn club begin april. Die partij in de slotronde eindigde in remise. Opnieuw met zwart volgde een felle strijd, waarbij het me niet lukte te voorkomen dat de a1-h8-diagonaal in handen van de witte loper en dame kwam. Met onvoldoende verdedigingskrachten op mijn koningsvleugel.

Tijdens de derde ronde werd de zaal opgesplitst. Een deel – vanaf bord 23 – kon alvast gaan lunchen om daarna de derde ronde te spelen. De rest ging eerst hun partij spelen.

De lunch bestond uit tomaten- of groentensoep, plus broodje kroket en ander broodje naar keuze. Aangevuld met groente-garnituur.

In de derde ronde tegen Jan Aalbers komt er een enigszins rommelige stelling op het bord, waarbij mijn paarden en lopers, ondersteund door een de dame naar hartelust konden heersen en combineren. Zo is de eerste overwinning van deze dag binnengehaald.

Informeren naar Kiste Trui leert dat er een standbeeld staat op de rotonde aan het begin van de Groesbeekseweg. Het is echter te krap tijd naar de volgende ronde om er meteen naartoe te wandelen.

In de vierde ronde mocht ik het opnemen tegen iemand die familie zou kunnen zijn van mijn werkgever aan het begin van deze eeuw, in de periode dat ik trouwde en dat mijn dochter geboren werd.

Al een poosje ben ik als stukje schaakhuiswerk met het bestuderen van een thema bezig. Doch het moment om het achter het bord te durven moest nog komen. Nu was het moment daar en het liep zo voortvarend, dat ik na deze ronde ruim de tijd had om een wandeling te maken voor enkele foto’s.

Daarbij heb ik gezelschap van Ornett Stork oud-LSG-er die ook even de buitenlucht opzoekt. Ook hij had een partij achter de rug, waarin het nut van huiswerk tot uiting gekomen is.

De wandeling naar de rotonde, het Kiste Trui-monument en de Maas brengt me naar vertrouwd decor. 18x heb ik de 4-daagse van Nijmegen gewandeld, waarbij je de 3e en 4e dag het decor langs de Maas in Mook passeeert. De derde dag aan het begin van de etappe; de slotdag vlak voordat je de lange finale-weg – de Sint Annastraat – betreed.

Het even buiten geweest zijn doet goed en dat komt tot uiting in de partij tegen Felix Vehns. Een opstelling waartegen ik in de vierde ronde van Amsterdam Chess Open geen goed antwoord op had; daar lukt het in deze partij wel om probleemoplossend te werk te gaan.

De opluchting die dit met zich meebracht zal een rol gespeeld hebben niet helemaal scherp te zijn geweest in zoeken naar winstmogelijkheid. Zodra een torenzet naar de zevende rij gespeeld was, zag ik dat de achtste rij de basis zou zijn geweest voor een matcombinatie. Nu kon mijn tegenstander zetherhaling afdwingen. Na wederom een fantastische strijd op het bord.

In de voorlaatste ronde mag ik het opnemen tegen Niels Schaap van De Elster Toren. Ik kom goed uit de opening en krijg overwicht. Doch speel een onnodige verdedigingszet. Na het spelen van deze zet zie ik dat een combinatie twee stukken voor een toren had kunnen opleveren. Nu kwam de stelling terug in evenwicht; in een eindspel met beiden twee lichte stukken en ieder vijf pionnen. Een beoordelingsfout bezorgde Niels een gewonnen eindspel.

De 29e editie van het Kiste Trui toernooi sluit ik af met een soepele overwinning. Mijn tegenstander gebruikt soortgelijke woorden, nadat duidelijk is dat stukverlies voor hem niet te voorkomen is.

Hiermee een mooie dag goed afgesloten. Buiten is het ondertussen al donker geworden, waarop ik besloot: het is wel mooi geweest; op mijn gemak naar buiten, het station opzoeken en tijdens een comfortabele treinreis naar huis.

De zondag na het toernooi wordt duidelijk dat ik vrijdag in de lift stond met een dame die lid is geweest van sv Mook en tot de top van die club behoorde.