Het jaar 2026 is voor het schaken min of meer begonnen met het verplaatsen van twee mooie schaakevenementen als gevolg van weer eens echte winter in het land: de zesde speeldag van de KNSB-competitie en het NK Snelschaken voor clubteams gingen in het tweede weekend van het jaar niet door.

Voor mezelf kwam dit niet slecht uit. Het grandioze teamsucces met ASC 2 tijdens LSG-Oliebollentoernooi bracht met zich mee dat er een periode behoefte was het schaken los te laten. Waardoor ik op het idee kon komen na het werk de boulevard van Scheveningen weer eens op te zoeken. In een wandeling van een half uurtje aan het eind van een werkdag knap je daar enorm van op. Door het zien van een ondergaande zon en de rust op de boulevard. Met de strandwandeling op de zaterdag die volgt komt geleidelijk weer de zin in het schaken naar boven.

In de aanloop naar het snelschaaktoernooi bij DD wordt de kalender van het weekend van 31 januari en 1 februari verkend: in Winterswijk staat het 9-rondig Dick Boogaard toernooi op het programma. Winterswijk: een plaats dat ik in 2017 enkele keren tijdens werkuren bezocht om afgeschreven ICT-spullen op te halen, in combinatie met afhalen in Aalten. In 1987 of 1988 bezocht ik Winterswijk om er deel te nemen aan de wandeltocht Winterswijk – Arnhem over 70 kilometer.

Het toernooi is een mooie gelegenheid in januari toch nog het Weekendvrij reizen te benutten. Waarbij de luxe is dat het opstapstation wegens werkzaamheden het vertrekstation is van een rechtstreekse intercity naar Arnhem.

In Arnhem wordt meteen duidelijk dat de geplande treinreis naar Winterswijk niet door kan gaan als gevolg van een seinstoring. Dan is de NS=app handig om te kunnen ontdekken dat er ook via Zutphen naar Winterswijk gereisd kan worden. Een route waarvan ik het bestaan nog niet wist. In plaats van even na half twaalf zal ik daarmee even na twaalf uur station Winterswijk bereiken. 

Het bezoek aan Zutphen en vervolgens het zien van de landschappen tussen Zutphen en Winterswijk maken het dagje er-op-uit een complete traktatie.

Bij binnenkomst in de zaal wordt duidelijk dat er 54 deelnemers op de lijst staan. Alleen in 1991 waren meer deelnemers van de partij. In 9 ronden wordt er gestreden, waarbij het tempo 8’+3″ gehanteerd wordt. Best wel veel tijd voor het snelschaken. Tussen de ronden door wordt de tijdbesteding afgewisseld door soms even je rust te pakken en even een gesprek aangaan.

In de openingsronde tref ik Gerben van Pel. Hij was oktober 2025 met zijn teamgenoten het sterkste team tijdens de HSB Snelschaakkampioenschap voor clubteams. Maar konden daarmee als niet-HSB-leden geen HSB-kampioen worden.

Met de witte formatie gaat het nagenoeg gelijk op; maar ik verlies een pion, waarna we in een toreneindspel belanden. We spelen beiden met het 3’+2″-tempo in ons achterhoofd, want aan het eind hebben we beiden nog ruim 6 minuten op de klok. Hierdoor nam ik niet de tijd om in te kunnen zien dat ik na een tussenschaakje met mijn toren meteen terug had gemoeten naar de onderste rij. Met een zwarte pion op de zevende rij. Dan had de pion afgestopt kunnen worden; realiseerde ik me tijdens de pauze tussen ronde 2 en 3. In de partij kon zwart fataal toeslaan en promoveren.

Felix is een van de vele duitse deelnemers, waarbij het Franse thema op het bord komt. Ik win een pion, kan mijn zetten vlot vinden terwijl Felix regelmatig veel tijd steekt in zijn overwegingen. Bij het wegtikken van de laatste seconden heeft hij een mataanval op het bord gepresenteerd, waarbij het goed uitkomt dat ik de tijd heb om die ene juiste zet te vinden. Waarna de mataanval geneutraliseerd is en Felix door zijn vlag gaat.

In de derde en vierde ronde komen onhandigheden tot uiting, waardoor die ronden verloren gaan.

Met Milan Bleeker uit Aalten tref ik een van de zeven deelnemende jeugdspelers. Hij zit duidelijk nog in de beginfase van zijn schaakcarrière.

Nadat de partij beëindigd was stelde Han: “ik stond beroerd.” Om te onderstrepen dat ik deze partij op gegeven moment uit mijn vingers heb laten glippen.

In de partij tegen Gerard begin ik vlot met een pionnenopmars over de damevleugel. Mijn aanpak kostte Gerard veel tijd. Met uitzicht op promotie is een kwestie van enkele zetten dacht ik te kunnen permiteren mijn paard op f5 in te laten staan. Dat is een verkeerde inschatting geweest. Nadat de vlag van Gerard was gevallen hebben we nog even doorgespeeld om in te zien dat er nu geen promotie zou kunnen plaats vinden en zwart beter staat. Enfin, het punt is binnen.

In de slotronde tegen Oscar Wamelink leek het alsof ik de stukken alleen maar hoefde aan te raken om ze goed neer te zetten en kon de partij over de streep trekken.

Zo kom ik op 1 uit 3 tegen spelers in de A-groep en 4 uit 6 tegen spelers in de B-groep en bereik de vijfde plaats in de B-groep.

De eindstand staat weergegeven in het fotoalbum.